Canta, pueta!

 

- Sempre chi tu m’assisti e mme cunzùoli

Ccu ’ssa sunante armuniusa vuce;

sempre chi ’ntuornu a mmie libera vùoli,

lèggia me pare dde ’sta vita ’a cruce!

 

E chilla, Musa mia, chi ’ncuollu puortu,

de tantu tiempu, è dde ccussì ggravusa

chi, si ’u’ ffora ppe’ ttie, crìdeme, Musa,

a ’st’ura certamente fora mmùortu.

 

Cà cchiù dde ’sta vicchijaia chi s’avanza,

me pùotu ri duluri e ru piniju;

eppuru de luntanu si te viju,

mi s’àpira ru core e ra spiranza.

 

- ’U sacciu, ’u sacciu, ca nu’ ssi’ ccuntientu

E cca ’nu vunnu t’è qquagliatu ’ncore;

E’ ttantu chi cantare nun te sientu:

Canta, Pueta, chi nun canta more!

 

L’anima tua se gira e sse rimina

Cum’unu chi ’un po’ nnèscere a ru chjanu;

si ’un tieni vuce cchiù, damme ’ssa lira:

’a tuaccu iu, ccu ’sta trimante manu.

 

- Si tu ccussì mme parri, o suoriscella,

nova ’na luce ’n core mi s’alluma;

torna ra vita rridere cchiù bbella,

’nn’aria d’amure ’na vampata fuma.

 

A ’sse parole tue, Musa, me sientu

martillijare ’u core senza posa

 E llà, dduve murìu ll’urtima rosa,

nne vidi rijurìre ’n’autre cientu.

 

’Na musica de viersi, appassionata,

rumpe ru velu a ra malinconia;

squaglia ra nive all’anima ’nchiatrata;

’mpoca ru sangu de ’sta vita mia!

 

Famme cchiù llieggiu! Sàglieme a ’nn’atizza

De dduve ’u’ sse po’ jjre cchiù lluntanu!

Pòrtame finu a ttie. Fa’ ’ssa prudizza!

Pròjeme, Musa, pròjeme ’na manu!

 

Cala ’sse trizze. Sciunne ’ssi capilli,

chi ’n suonnu sulamente te vasai!

Si me porti ccu ttie sin’a ri stilli,

te cantu cose nu’ ssintute mai!

 

Vulàmu ’nsieme! Fari matutini,

pàrenu ’ss’uocchj chi null’uocchju vince!

Jamu luntanu! All’urtimi cumpini,

dduve l’amure l’anime suspince!

 

E llà, ppiraduti intra ’nna neglia d’uoru,

’sta vita cce passamu chi nne resta;

e mmu crisce ppe’ ll’autri ra furesta

gàrami virdi e ppàmpine d’alluoru!